+++ บทความดีๆของไอดอลของเม และการร่ำลาเพื่อนๆในExteen +++
 
 
 
 
 
 
 
                   ตามประเด็นเลยค่ะเพื่อนๆ ปีนี้เมต้องสอบเอนท์แล้ว จะมามัวเอ้อระเหยเยี่ยงนี้มิได้ค่ะ T T เลยขอกระทำการดองบล็อคเป็นเวลา 1 ปี =[]=" ดองจริงๆค่ะ เมจะสอบแพทย์ ต้องขยันอ่านหนังสือเจ้าค่ะ (_ _) (อันนี้เป็นประสงค์ของเมเองเลยล่ะ) ไว้เจอกันเมื่อชาติต้องการค่ะเพื่อน T^T
 
 
 
                   จะดองบล็อคทั้งที เมขออนุญาติเพื่อนๆเอาบทความดีๆของพี่ที่เป็นไอดอลของเมตอนนี้ค่ะ พี่โด่งแห่ง เว็บเด็กดี (ตอนนี้ต้องเรียกพี่เค้าว่าหมอโด่งแล้วล่ะ อิอิ ^^) อ่านแล้วอยากร้องไห้ค่ะ พี่เค้าเป็นคนที่มีความพยายามและขยันมาก ตอนนี้พี่เค้าติดคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดลเจ้าค่ะ =[]= นี่ละๆ ไอดอลเม เชิญอ่านได้เลยอ่ะ (อันนี้เมอ่านทีไรร้องไห้ทุกที T T)
 
-------------------------------------
 
ฝั่งฝัน
 
 
 
 
... บางทีเราก็อยากร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล
 

บางคนร้อง... เพราะความเสียใจ

 

บางคนร้อง... เพราะความเจ็บปวด สูญเสีย

 

แต่บางคนก็ร้อง... เพราะความดีใจ

 

ไม่มีครั้งไหนที่ผมอยากจะร้องไห้เท่าครั้งนี้มา ก่อนเลย

 

.........................................

 

... ความฝันที่เริ่มต้นมาตั้งแต่เด็กๆของใครหลายๆคน

 

เดินทางมาเพียงเพราะ... คิดว่า คนเราต้องมีความฝัน...

 

... อยากได้นู่น อยากได้นี่ 
อยากมีชีวิตแบบที่ใครๆก็อยากมี...

 

... อยากรวย

 

เยอะแยะ ไปที่เป็นแบบนั้น... ไม่มีความฝัน

 

ไม่ได้ ต้องการทำอะไรๆเพื่อให้จิตใจเราดีขึ้น

 

ไม่ได้ ต้องการทำอะไรเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

 

ไม่ได้ ต้องการทำอะไรในอุดมคติ และฝันที่แท้จริง

 

แต่ กลับคิดว่า เงินคือสิ่งสุดท้ายที่เป็นเป้าหมาย...

 

... ยิ่งมีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ครอบครัว... ตัวเอง... มีความสุขมากเท่านั้น

 

ไม่ผิด ที่จะคิด...

 

.. ไม่ผิดที่จะฝัน

 

เพราะคนเรานั้นแตกต่างกัน

 

หากเพียงแค่... อย่าหยุดฝัน

 

ถ้ามันได้เริ่มขึ้นแล้ว

 

... สัญญากับตัวเองว่ามันจะมีวัน

 

ที่เป็นดังฝันไว้

 

อย่า ยอมแพ้ หันกลับกลางทาง... เพราะปากใครบางคน

 

อย่า ยอมแพ้ ถ้าหกล้ม... แค่ลุกขึ้นใหม่

 

อย่ายอม แพ้ ถ้าไม่ได้ทำเต็มที่... ที่สุด... ของที่สุดแล้ว...

 

ความฝันมันเริ่มจากตัวคุณเอง

 

แล้วคนที่จะหยุดมันได้คือตัวคุณเองเท่านั้น...

 

.. และคนที่จะทำมันสำเร็จได้... 
ก็มีแต่ตัว คุณเองอีกเช่นกัน...

 

--------------------------------------------------------------------------

 

... ตอนที่ผมโทรศัพท์ไปบอกแม่ว่า
ผมสอบติดคณะ แพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี แล้ว

 

... แม่ร้องไห้ ...

 

... ผมเดินไปเดินมาทั่วบ้าน ไม่มีใครอยู่ ผมไม่รู้จะบอกใคร ได้แต่ดีใจแล้วก็คิดว่า..

 

.. เราติดแล้วจริงๆหรอ ?

 

ผมนั่ง ดูชื่อตัวเองตั้งหลายครั้ง...

 

... อยากถามคนอื่นๆว่า มันจริงแน่หรือเปล่า

 

เราทำ สำเร็จแล้วจริงๆหรอ ?

 

 

... วันประกาศผลมันควรจะเป็นวันที่หนึ่งมีนาคม

 

แต่ ประกาศก่อนวันที่ยี่สิบห้ากุมภาพันธ์...

 

... คนที่บอกข่าวดีกับผมคนแรกคือเพื่อนคนเดิม

 

คนที่ เคยโทรมาบอกคะแนนความถนัดแพทย์ให้ผม

 

แล้ว หลังจากนั้นพี่ลาเต้ก็โทรมา...

 

.. แล้วอะไรๆในวันนั้นก็ตื่นเต้นไปหมด...

 

เหมือน ว่าเราเดินมาถึงสิ่งที่เคยเป็นความฝันแล้ว

 

... แม้ว่ามันจะยังไม่สมบูรณ์แบบก็ตาม ...

 

... ผมอยากจะร้องไห้

 

แต่มัน ก็ร้องไม่ออกสักที...

 

อยากมี น้ำตาแห่งความดีใจออกมาบ้าง

 

... แต่เหมือนมันอัดอั้น ตื้นตัน แล้วก็ตื่นเต้น

 

ผมชอบ เล่าเรื่อง ความฝัน อยู่บ่อยๆ

 

ไม่ใช่ อะไรที่นอนแล้วจินตาการเป็นเหตุการณ์

 

... แต่มันคือจุดหมายหนึ่งๆในชีวิต
ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้มันมา

 

... และจะคว้ามันมาได้ก็ต่อเมื่อ... เราไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

 

และ ปาฏิหาริย์เล็กๆน้อยๆจะเกิดขึ้นมาได้...

 

 

--------------------------------------------------------------------------

 

พอผมบอกว่าผมสอบติดแล้ว...

 

พี่สาว : เฮ้ย ! จริงปะเนี่ย ! 
กรี๊ด ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! 
(เขาอยู่เซนทรัลลาดพร้าว)

 

พี่ชาย : เฮ้ย จริงดิ... รามาหรอ คณะอะไรอะ ???  (เอ่อ...)

 

พ่อ : เอ้า ทำไมมันประกาศเร็วล่ะ ไหนบอกวันจันทร์

 

แม่ : จริงหรอ ลูก แม่ดีใจมากๆเลย ... (แล้วแม่ก็ร้องไห้)

 

เพื่อน : รักษาฟรีล่ะ ฮ่าๆ (ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว)

 

อาจารย์ : ดีใจด้วยนะ เก่งมากๆเลย เพราะเธอเก่งเองนะ ไว้ครูจะไปรักษา (อย่าป่วยเลยดีกว่านะครับ)

 

และคน อื่นๆที่ติดตามบนเว็บไซต์ : 
ดีใจด้วยนะคะ พี่โด่ง พี่เก่งมากๆเลย... 
(เขิน จัง~ ขอบคุณสำหรับกำลังใจเสมอมานะครับ)

 

... วันนี้มานั่งเขียนบล๊อค 

แต่พรุ่งนี้ต้องไปสอบสัมภาษณ์ซะละ

เฟรนด์ชิบที่ต้องเขียนคืนเพื่อนยังไม่เสร็จเลย

 

ฮ่าๆ

 

อยากจะ ขอบคุณทุกๆคนจริงๆนะครับ ที่ทำให้ผมมีวันนี้ได้ พ่อแม่ย่าพี่... ที่ให้กำลังใจเสมอมา

 

ท่านมัก จะพูดว่า "ไม่ติดก็ไม่ต้องเสียใจนะลูก 
เรียนอะไรก็ได้ เป็นคนดีนะ"

 

... แต่เราไม่เคยคิดเลยว่า จะมีวันนี้ได้ เพราะพวกเขาให้กำลังใจเสมอมา

 

เพื่อนๆ ที่ไม่เคยทอดทิ้งกัน... อมยิ้มที่น่ารัก 
แล้วก็เป็นเพื่อนกันมาสาม ปี... 
วันงานปัจฉิมไม่ซึ้งเลยสักนิดเดียว

 

แต่ อยากจะคุย อยากจะเจอกันให้นานกว่านี้... แน่นอนว่าจะไม่ลืมกัน แล้วก็เหมือนกัน ความสำเร็จที่มีวันนี้ 
ถ้าขาดใครไปคนนึงก็คงไม่เกิด ขึ้น

 

เพราะอมยิ้ม มันแหว่งไม่ได้... 
อยาก เป็นกำลังใจให้เพื่อนที่เหลือด้วย... สู้ๆเขานะ !!

 

แล้วก็อาจารย์... ขาดไม่ได้เลย เพราะถ้าไม่มีสักคนเดียว ความรู้ แล้วก็ความขี้เกียจก็คงยังกองอยู่เต็มหัวใจ ฮ่าๆ

 

... ไม่ออกมาทำข้อสอบได้เลย ทั้งอ.ที่โรงเรียน อ.ปิง(ดีใจได้ไทยตั้งแปดสิบ) อ.ออนดีมานด์(จำพืชได้เพราะพี่วิเวียนเลย) ครูพี่แนน(เอาหนังสือมาอ่านอย่างเดียว ฮ่าๆ) และการเชื่อมโยงของป้าอุทุมพร

 

นอกจากนี้... การทำบุญ แล คิดดีทำดี 
ทำให้เรา ได้จริยธรรมสูงส่ง (ฮ่าๆ)

 

... ขอบคุณแฟนคลับสำหรับแรงเชียร์และกำลังใจล้นๆ พี่ๆเด็กดีที่ให้กำลังใจแล้วก็กำลังทรัพย์ พี่ๆรามาที่ค่ายที่ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นเยอะตอนค่าย 
(พี่โบ๊ตพี่กวางพี่ อาร์มพี่เอวินพี่ดอนพี่เมย์และพี่อื่นๆนะ)

 

... ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นที่พึ่งทางใจสุดๆครับ เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ศาลเจ้าแม่ พระพุทธรูปที่หน้าโรงเรียน พระพรหม วัดเล่งเน่ยยี่ หลวงพ่อโสธร เจ้าแม่กวนอิม... แล้วจะตามแก้บนนะครับ ~

 

... ผมขอบคุณมากจริงๆ

 

สุดท้ายนี้...

 

อยากจะ ขอบคุณที่ตรวจข้อสอบโอเน็ตสังคมแบบที่ไม่ให้ผิดหมดแบบไม่ใยดีแบบนี้

 

แต่จะขอบคุณมากกว่านี้ ถ้าผ่านหกสิบเปอร์เซนต์

 

... และจะขอบคุณสุดๆ 
ถ้าทางคณะไม่ตัดสิทธิ์ ใครเลย ฮ่าๆ

 

ยังไงก็จะรอผลสอบครับ..

 

... ขอให้เกิน 60 % เถอะ...

 

~~~~~~~~~~~~~~สาธุ๊ ~~~~~~~~~~~~~~~

 

ปล. แผนการดำเนินชีวิตต่อไป

 

1.สัมภาษณ์ให้ผ่าน ไม่ทำตัวโรคจิตให้เขาเห็น

 

2.ถ้าโอเน็ตผ่าน จะได้ชิวจริงๆสักที

 

3.เที่ยวแน่ๆ

 

4.แก้บน สินะ

 

5.จองหอพัก เพื่อชวนไปซื้อชุดนักศึกษาแล้วอะ...

 

6.ตัดผม ทรงใหม่ ฮ่าๆ

 

7.วางแผนการเตรียมตัวเรียนยังไง ไม่ให้ติด F ~

 

8.ลัลล้า

 

9.ไว้เจอกันใหม่นะครับ

 

 
 
จาก http://my.dek-d.com/Doenj/blog/?blog_id=10056309